maandag 31 oktober 2005

Eerste stappen in aansprakelijkheid



5 oktober zijn we nog naar de kinderarts geweest. Mama maakt zich zorgen om je gewichtstoename en wil graag dat je bloed wordt gecontroleerd op verhoging in de hormonen en de werking van de schildklier. Dit was gelukkig allemaal goed. Ondertussen zijn we ook wat strenger gaan letten op je eten en langzaam gaat er wat gewicht vanaf.

6 oktober gingen we nuchter op weg naar het ziekenhuis. Bleek dat mama alles verkeerd had begrepen. We moesten ons 6 oktober meldden en die dag zou je de algemene controles krijgen op de kinderafdeling en 7 oktober zou je geopereerd worden. Nou dat was wel weer een toestand, maar al doende leert men. De narcose is goed gegaan en de narcose dokter heeft er echt alles aan gedaan om het goed te laten verlopen. Wat een angst dat je weer dat kapje zou krijgen. Je bent ook nog eens heel moeilijk te prikken. Hopelijk gaat dit over.

Uiteindelijk zijn we 6 oktober lekker thuis gaan slapen en 7 oktober ’s morgens vroeg weer teruggegaan. De operatie is goed verlopen en de verpleegkundige had een box voor ons geregeld voor de nacht waar we geslapen hebben. Zaterdag ochtend weer naar huis gegaan. 

Je was nog vermoeid en hoesterig dus mama  en ook de dokter vonden het niet goed om naar de verjaardag van oma te gaan. Dit was wel een teleurstelling maar genezing is belangrijker.

Mama had tijdens het verblijf in het ziekenhuis nog de rechtsbijstand aan de telefoon, eindelijk gaan ze weer actie ondernemen. Hij vroeg of mama kon uitzoeken of er nog een getuige was en of ik achter de regels van de manage kon komen. Achteraf belachelijk dat ik dat moet uitzoeken, maar helaas het is niet anders. Zondags ben ik gaan bellen naar de manage en gevraagd naar een specifieke mevrouw want haar dochter zat tenslotte in het jury hokje, zij vertelde mama dat haar dochter niets op schrift wilde zetten want op dit moment werkt zij voor de manage en ze wil hier verder niet bij betrokken raken. Mama kan niet dwingen, de rechter wel zei de rechtsbijstand, nou dat is dan hun zaak en niet meer de mijne. Ik ben er wel achter gekomen dat alle paarden / pony’s los gegooid moeten worden voor het bereiden en dat er altijd een instructeur aanwezig moet zijn. Erg boos wordt je dan als je dat leest maar ook vechtlust komt naar boven, frustraties. Waarom is er nooit meer een berichtje geweest van hun uit, mensen gaan er van uit van “zo die is weer thuis en alles gaat toch goed”. Ze vergeten de onzichtbare pijn en kijken en vragen niet verder – wat een ego├»sme. Maar dit sterkt. Ik heb het verslag door gebeld naar de rechtsbijstand en die zal dit verder verwerken in een brief naar de tegenpartij, ook zal ze het verslag van de getuige er nogmaals in verwerken want het jurylid van de FNRS begrijpt ook niet waarom er niet eerder werd ingegrepen. Ook hebben we een programma op TV gezien van de rijdende rechter die over paarden ging en hij meldde ook dat de eigenaar van het paard ten aller tijde schuldig is.

De laatste week van oktober zijn we op uitnodiging van oma A een weekje op Texel geweest. Papa ging alleen het weekend mee. We hebben het gezellig gehad. Alleen jou heimwee stak wel heel erg de kop op. De eerste nacht sliep je met jouw nichtje in een kamer en papa en mama aan de andere kant van de woonkamer met de babyfoon maar dit was geen succes, je was bang. De nacht daarop naast oma met alleen een klein gangetje tussen de slaapkamers in. Ook dit was niet echt een succes. Vanaf maandag ben je bij mama in bed gaan slapen, maar ook toen had je heimwee omdat papa weg was. Het zit wel heel diep, hopelijk slijt dit eruit met de tijd.

Voordat we naar Texel gingen is de trap nog bekleed met Linoleum en tijdens ons verblijf op Texel is de vloer geschuurd en in de olie gezet. Wat is het opgeknapt.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten